Verder..........

 

Het leven ademt stil,

en stiller nog waar lijden is

dat geen geluid verdraagt.

Zo is het hoe wij verder gaan.

Ons leven ademt stil, we verdragen nog niet veel geluid.

Maar naald en draad geven veel troost.

Brengen veel moois.

Daarover ga ik schrijven en laat jullie zien, waar ik de afgelopen anderhalf jaar mijn troost in kon vinden......., nog steeds kan vinden.

Ik probeer de draad van het bloggen weer op te pakken.

Er is mij vaak naar gevraagd de afgelopen maanden, iedereen begrijpt waarom het nog steeds niet zover is.

Maar er is veel in het verschiet, daarover wil ik graag vertellen.

Het gaat goed, ik ervaar dat een mens is geschapen om zoveel verdriet te kunnen dragen.

Maar wanneer er, voor mijn gevoel, teveel goeds op mijn pad komt, dan is genieten daarvan nog erg moeilijk.

Enkel het resultaat van het werken met naald en draad geeft mij op dit moment zoveel vreugde, dat ik daarvan kan genieten.

En natuurlijk Fleur, die schat!

Ze heeft ondertussen haar eerste stapjes gezet.

Het is nu nog vallen en opstaan, maar iedere dag een beetje meer stapjes en minder wiebelig.

Ze is hier met regelmaat.

Wanneer ik probeer te handwerken, wanneer ze lekker speelt, dan komt ze naar mij toe en pakt de draad waarmee ik werk.

Die laat ze dan voorzichtig door haar handjes glijden.

En dan kijkt ze mij zo blij aan!

Ze weet, dat ze er voorzichtig mee moet zijn.

Volgens mij gaat zij later handwerken ook heel leuk vinden, dat zou toch prachtig zijn!

Graag tot een volgende keer,

tjuus.

Naast elkaar

Maandagmiddag 16 mei 2011 werd ons eerste kleinkind

***Fleur***

geboren.

Een schattig klein, lief, sterk en dapper meisje.

Wij leggen nu

intense dankbaarheid,

naast,

inmens verdriet.

..........

*******
Wij kunnen elkaar
pas wezenlijk zien,
als ik de moeite neem
mijn ogen te sluiten,
om door die van jou
de wereld te aanschouwen.
*******

Vrijdagmiddag 29 april 2011 kwam er een groot verdriet in ons leven.

Zo groot, dat het gevoel een zondagskind te zijn, ver weg is.

Heel ver weg.

Naald en draad geven troost.

Ik werk aan de klosjesquilt en deze vordert gestaag.

De klosjes heten voor deze quilt geen klosjes meer maar "Rensjes".

De zachte kleuren troosten....

Ik maak foto's van het proces.

Er komt een dag waarop ik deze zal laten zien.

Het lukt nu even niet om met regelmaat te bloggen.

"Mama, ik ben jouw Angie he?"

"Ja lieverd, jij bent mijn Angie!".

Af, voor ik er erg in had.

Vandaag, aan het eind van de middag, voor ik er erg in had, lag het allerlaatste geknipte klosje in mijn klosjesbakje.

Nr. 220!!!

Afgelopen zaterdag had ik er 30 geknipt.

Zo tussen allerlei werkzaamheden door, heb ik zitten werken aan de klosjes.

Zo'n handig klein dingetje om even overal en nergens tussendoor te maken.

Vanmiddag, lag daar zomaar het allerlaatste klosje.

Hier zien jullie 21 stapeltjes van 10 klosjes lekker in het zonnetje liggen

En nu liggen er 220 door elkaar geschud in een grote schoenendoos.

Geen foto van, maar het is ook echt geen mooi gezicht hoor.

Vanavond maar eens een klosjesplan gemaakt, hoe ik ze aan elkaar zal zetten en welke rand er omheen komt.

Dat plan ziet er zo uit.

De bovenste 3 langwerpige vakken, daar ben ik iets heel leuks mee van plan.

Eerst maar eens proberen of dat wel wil lukken.

Je kan wel iets bedenken, maar dat wil nog niet zeggen dat het een goed plan is.

 Als het er mooi uit ziet, laat ik er meer van zien.

Om de beide vlakken van 110 klosjes komt een rand van 98 geborduurde exemplaren.

Het wordt minder warm weer, dus de komende week maar eens een aantal uren achter mijn diamantje.

Ik had voldoende "been" voor de achtergrond van wit gekreukt linnen.

Voor wie de laatste zin abacadabra is, kijk hier maar even.

Er is zelfs een heel been over gebleven.

Nu kan dan het leuke werk beginnen van het aan elkaar zetten van de klosjes.

Daarvoor is het nu jammer genoeg te laat,

wie weet morgen......?

Paasbomen



Paasboom



Ongeveer een week voor Pasen haal ik de paasbomen van zolder.

De ramen van de kamer worden aan de binnenkant goed gewassen en glimmend gepoetst.

De Paasbomen worden dan neergezet.

Dit is altijd weer een verrassing.

Wanneer die bomen van de donkere zolder naar beneden worden gedragen, zijn ze zwaar en stoffig.

De eieren zijn dan nog opgeborgen in een speciale doos.

Die doos komt na de bomen van zolder.

Eerst alles op de keukentafel om bekeken te worden.

De bomen worden afgestoft en bekleed met buxus.

Dan komt er toch zo'n mooi moment:

Het "inhangen" van de eieren. 

Hoe was het ook al weer?

Hoe zag het er vorig jaar uit?

Jaren geleden stond in dit blad een artikel over geborduurde eieren.

Deze eieren hingen in een paasboom.

Ik hoefde maar met dat handwerkblad naar mijn vader te gaan, hem die boom laten zien en hij stelde al voor er 2 voor mij te maken!

Het zijn prachtige bomen geworden, met handgedraaide sierknopjes en eveneens handgedraaide bolletjes als pootjes.

En....ze zijn van eikenhout, het lievelingsmateriaal van mijn vader.

De eieren kocht ik bij de bloemist.

 Kunsteieren, precies even groot als het ei van een kip.

Ze werden beschilderd, er zijn erbij met een gehaakt netje, heel fijn nld. 1,5!!!,

Kleine mooi glanzende plaatjes heb ik in reepjes geknipt en stuk voor stuk om de eieren geplakt,
En ik heb er 6 geborduurd op kaaslinnen, wat eerst een nachtje in sterke thee had gelegen.

Een mooi draadje eromheen geplakt en zo kunnen ze aan de takken van de paasboom worden opgehangen.

Voor ieder voorraam van de kamer staat zo'n boom.

Zo ziet dat er van binnen uit.

  

  

                                                 

                                                 
 En zo van buiten.



  

   

De eieren worden er door de loop der jaren niet mooier op.
Sommige zijn wat gebarsten door de warmte van de zon, de reepjes opgeplakt papier laten hier en daar los.
Maar ik laat dat zo, ik houd daarvan.
Het is de "charme" van de tijd.

Ze mogen nog blijven staan tot dinsdag, dan gaat alles weer voor een jaar naar de donkere zolder.

Reepjes papier om het ei geplakt

Fijne Pasen voor jullie allemaal.

Klosjeszaterdag

Het is al weer een tijdje geleden dat ik over klosjes een bericht publiceerde.

Maar er is echt wel aan gewerkt hoor!!!

Aan zee maakte ik er bijna 30, 28 om precies te zijn.

Op bovenstaande foto, zie je ze liggen, op de rand van het terrasmuurtje.

Die dag was het nevelig, je kan, en dat is heel jammer, niet de zee achter de klosjes zien.

Maar geloof mij: er is zee, links zee, rechts zee.

In het huis daar, zie je vanuit de kamer, zee, zee en nog eens zee.

Zo mooi!

Maar na 5 dagen zee en meestal ook wind, is het aan de rand van de Veluwe ook heel prettig vertoeven.

Wij hebben hier vlakte, langs de IJssel,

 en bos, Veluws bos.

Vandaag is het zaterdag en vanmorgen zijn er weer 10 klosjes geknipt.

Ondertussen staat mijn teller op 160.

 Na deze 10 dus al 170!

Ondertussen was ik wat aan het spelen met mijn borduursoftware.

Leuk verslavend spul wanneer je een beetje in de gaten hebt hoe het werkt.

Een klosjesborduurpatroon ontworpen, zo vanuit de luie stoel, om het maar eens te proberen, als oefening.

Het leek wel aardig, dus ook maar uitgeprobeerd op mijn Diamantje.

Kijk nu toch eens hoe mooi dat is geworden.

Hier zijn heel veel variaties op mogelijk, qua kleur, maar ook qua patroonvulling.

Dit geborduurde klosje is even groot als de andere, dus ik denk nu, dat ik ook een aantal van deze geborduurde exemplaren ga toevoegen.

Eerst maar eens brainstormen over hoe en waar ik die zal plaatsen.

Leuk, leuk, leuk vooruitzicht!!

'k Heb al plezier vooruit als ik daar aan denk.

Voor jullie ook veel plezier bij alles wat je gaat doen!

Tjuus.

Dolen...doolde...gedoold....

Deze 12 wandelschoenen doolden gisteren door de Veluwse bossen, nabij Harderwijk....

Deze schoenen waren enthousiast gestart in Elspeet, voor het tweede deel van het

"Elf wegenpad".

Een wandeling van 2 grote lussen, rondom Nunspeet.

Het is altijd een cryptisch gebeuren waar en hoe de auto's worden verdeeld, geparkeerd, wie waar?

Dat was gisteren goed geregeld.

Onze Tom-tommen navigeerden ons naar de parkeerplaats aan de Koeweg in Harderwijk.

Het liep gesmeerd, als een trein.

De 12 schoenen liepen een prachtige wandeling door een stuk

Veluws oer-bos.

Het was zo stil, behalve het ruisen van de bomen geen ander geluid te horen.

Nou...behalve dan het gelach, na een mop, zeer professioneel verteld door J.

Een kopje koffie onderweg in een sjieke bedoening.

Wij in verregende, verwaaide wandelkleding....

Modder op de glanzende parketvloer.....

Maar lekkere koffie!!! en o zo heerlijke brownies!!!!!

De wandeling verliep vlot, tot het eindpunt van die dag.

We hadden het heel goed uitgedokterd,

Aan het eind zou de auto staan, aan de Koeweg, waar de wandeling kort langs liep.

Maar eenmaal op dat punt, waren wel parkeerplaatsen, maar onze auto stond daar niet!

Wanneer 6 vrouwen zich gaan bemoeien met welke kant we nu uit moeten gaan,

dan loop je eerst naar rechts, dan rechtdoor, een weet zeker dat in de verte een weg loopt waar we kunnen uitzoeken hoe het nu precies ook al weer was, waar we de auto hadden geparkeerd.

Een ander ziet in de verte een auto geparkeerd staan en wil daar al wel zo naar toe.

Maar allemaal bij elkaar blijven was een goed advies van een van ons.

Chapeau W!

Dan maar vragen onderweg, vriendelijke scholieren hielpen ons de juiste kant op.

Het dolen werd weer wandelen en ja hoor, in de verte zagen we onze auto al staan.

Niemand kan nu het woord Koeweg nog horen, volgende keer gaat een apparaat mee, waarmee wij zonder problemen onze geparkeerde auto terug kunnen vinden.

A heeft zo'n apparaat, waarvan ik nu echt de naam niet meer weet....

GPS...?, of schrijf ik nu iets heel doms.....?
Ik raad jullie aan voor een vakkundig verslag van deze wandeling Rubato
te bezoeken.